نه غم و نه غم پرستم

به کسی نظر ندارد به جز آینه بت من

که ز عکس چهره ی خود شده است بت پرست او

نه غم و نه غم پرستم ز غم زمانه رستم

چو حریف او شدستم که در ستم ببست او

قدحی رسان به جانم که برد به آسمانم

مدهم به دست فکرت که کشد به سوی پست او

تو ای پری کجایی...